به کدامین گناه کشته شدند؟

به کدامین گناه کشته شدند؟
محمد داود اسحاق‌زهی «یوسفی»
دنیای سیاست رحم و مروّت نمی‌شناسد و همچون مدهوشان خردپریشان، با لگامی گسیخته و پوسیده، به هر سمتی چنگ می‌اندازد و دست‌درازی می‌کند. امان از روزگاری که افسار چنین سیاست افسارگسیخته در دستان کسانی قرار بگیرد که صد بدتر از خود آن سیاست هستند و از آن همچون تیغی تیز در دست کودکی ریز استفاده‌ی‌ بی‌رویه می‌کنند.
شاید بی‌مصداق نباشد که سیاست کنونی پاکستان در چنین گردابی گرفتار شده است و هر دستاویزی را محکم می‌گیرد تا خویشتن را بالا بکشد و نجات بدهد. در حقیقت، سیاست‌مداران پاکستانی می‌خواهند برف بی‌مسئولیتی خودشان را از بام سست کشورشان به بام نوساز افغانستان بیندازند و در هر تر و خشکی افغانستان را مقصر جلوه بدهند.
اکنون این دسیسه چنان گسترده شده و ریشه دوانده است که شعلهٔ جنگ و تجاوز هوایی را مشتعل کرده و خانه و کاشانهٔ افراد ملکی را سوزانده است.
این چندمین بار است که پاکستان بدون توجه به هشدارهای افغانستان و جهان، دست به حمله می‌زند و مستقیماً افراد ملکی را مورد هدف قرار می‌دهد.
در حمله‌ی هوایی پاکستان در شب گذشته‌ چند کودک معصوم جان باختند و قربانی آشفتگی و بی‌تدبیری سیاسیون پاکستان شدند، واقعه‌ای الم‌ناک که وجدان هر انسانی را به درد می‌آورد و قلب و قالبش را می‌لرزاند.
در یکی از شب‌های آرام ولایت خوست، زمانی که مردم بی‌دفاع در خانه‌های خود در حال استراحت بودند، حمله‌ی مرگبار و بی‌رحمانه‌ی قوای هوایی پاکستان، فرصت شیرین زندگی را از جمعی از کودکان بی‌گناه ربود، کودکانی که نه سلاحی در دست داشتند و نه اندیشه‌ای از جنگ در سر؛ تنها با آرزوی فردایی بهتر به خواب رفته بودند.
این حادثه‌ی تلخ نه‌تنها وجدان انسان‌های آزاده را به درد آورد، بلکه بار دیگر نشان داد که خشونت مرز نمی‌شناسد. پرسش تلخ ما این است: به کدامین گناه کشته شدند؟
درحالی‌که جامعه‌ی جهانی بسیاری از فجایع را تنها در سطح آمار مرور می‌کند، چهره‌ی معصوم کودکان شهید، یادآور مسئولیت اخلاقی همه‌‌ی ماست، مسئولیتی برای محکوم‌کردن ظلم، ایستادن در برابر جنایت و فریادزدن علیه سکوت مرگ‌بار بی‌عدالتی.
ما از اینجا، از عمق دل، با خانواده‌های شُهدا ابراز همدردی می‌کنیم و از درگاه خداوند متعال برای این جان‌باختگان مظلوم آمرزش و درجات بلند بهشتی را مسئلت داریم. باشد که آنان با شُهدای بدر و اُحد محشور شوند.
شهادت این مظلومان را نه نشانه‌ی شکست، بلکه چراغ بیداری می‌دانیم. خون آنان، نه‌تنها دامن قاتلان را خواهد گرفت، بلکه بار دیگر ریشه‌های ایمان، ایستادگی و غیرت دینی را در افغانستان آبیاری و تقویت خواهد کرد.
قرآن کریم با صراحت می‌فرماید: «وَلَا تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَمْوَاتًا بَلْ أَحْيَاءٌ عِندَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ» (آل‌عمران: ۱۶۹) 
«هرگز مپندار کسانی که در راه خدا کشته شده‌اند مرده‌اند، بلکه زنده‌اند و نزد پروردگارشان روزی می‌خورند.»
ما امیدواریم که جهانیان با دیدن چنین فجایعی در منطقه به هوش بیایند و مسئولیت انسانی خود را در برابر این مصیبت‌ها ادا کنند.